خويش ، معرفى و آن را فرا راه ايشان نهاده است ، كه يكى از بهترين و كوتاه‌ترين راه‌ها : بندگى كردن و نيايش به درگاه حق بردن است ، و در اين وادى نيز برترين نيايش « خالص » كردن خويش بر آستان اوست ، بر كنار نهادن همه‌ى آنچه جز اوست و با همه‌ى هستى روى آوردن به او ، و اين است اوج عبوديت و عبادت و خلوص ؛ « اعتكاف » . در اسلام شخص « معتكف » چند روزى همه‌ى جز اوها را رها مىسازد ، تا بياموزد كه در همه‌ى روزها چنين بايست بود ، چند روزى به « نيايش و بندگى » مىپردازد ، تا فراموش نكند كه هر روز بايستى بنده بود ، ولى بنده‌ى خداوند نه ديگران ؛ چند روزى دهان از طعام مىبندد ، تا درك كند رنج گرسنگان را و تمرينى عملى بر نگاهدارى دهان و شكم داشته باشد ؛ شبهايى چند خواب و راحت را به كنار مىنهند ، تا براى راحتى شب آغازين گورش توشه‌اى برچيند . . . بارى ، اعتكاف در اسلام يكى از معنىدارترين و آموزنده‌ترين عبادات مىباشد ، كه در صدر تاريخ اسلام و قرون گذشته نزد بزرگان دينى جايگاهى بس بلند داشته است و هرچند در ساليان اخير با همت و پشتكار گروهى از اخيار دوباره احياء گرديده است و مورد استقبال گرم جوانان عزيز